رهبر انقلاب اسلامى‏ در پيامي به مناسبت حلول سال 1385، سال جديد را به نام مبارك پيامبر اعظم(ص) نامگذاري كردند.
  
 
متن كامل پيام رهبري به اين شرح است:

«بسم الله الرحمن الرحيم

يا مقلب القلوب و الأبصار، يا مدبر الليل و النهار، يا محول الحول و الاحوال، حول حالنا الي احسن الحال.

امسال، اول فروردين با ايام اربعين حسيني همراه است. اربعين هم خود يك فروردين ديگر است. اولين شكوفه‌هاي عاشورايي در اربعين شكفته شد. اولين جوشش‌هاي چشمه‌ي جوشان محبت حسيني - كه شط هميشه جاري زيارت را در طول اين قرن‌ها به راه انداخته است - در اربعين پديد آمد. مغناطيس پرجاذبه‌ي حسيني، اولين دل‌ها را در اربعين به سوي خود جذب كرد؛ رفتن جابربن عبدالله و عطيه به زيارت امام حسين در روز اربعين، سرآغاز حركت پربركتي بود كه در طول قرن‌ها تا امروز، پيوسته و پي در پي اين حركت پرشكوه‌تر، پرجاذبه‌تر و پرشورتر شده است و نام و ياد عاشورا را روز‌به‌روز در دنيا زنده‌تر كرده است.
تصادف اول فروردين با اربعين حسيني، در حقيقت تقارن دو فروردين است؛ تقارن دو بهار است. ضمن تسليت به همه‌ي مومنين و همه‌ي شيعيان و مسلمانان به مناسبت اربعين حسيني، عيد نوروز و آغاز بهار را به ايرانيان و به ديگر ملت‌هايي كه عيد نوروز را گرامي مي‌دارند، تبريك عرض مي‌كنم؛ بخصوص به ايثارگران كشورمان و به خانواده‌هاي مجاهد و ايثارگري كه با همه‌ي وجود و توان خود، در راه اعتلاي اسلام و ايران تلاش كردند.

خوشبختانه كشور با قطع نظر از بهار طبيعت، در بهار اميد و حركت و نشاط است. روي كار آمدن يك دولت مردمي، و حماسه‌ي خدمت رساني و شور و نشاط جوانان در عرصه‌هاي مختلف، كشور را در فرورديني از اميد و نشاط قرار داده است و عيد واقعي براي هر ملت، چنين وضعيتي است. اينها همه از بركات مشاركت عمومي و همبستگي ملي است كه ملت ايران در سال 84 آن را سرلوحه‌ كار و تلاش خود قرار داد. موفقيت‌هاي ملت - چه در زمينه‌ي حضور مردمي و مشاركت عمومي، چه در نشان دادن شاخص‌هاي همبستگي ملي – در سال 84 درخشان بود. انتخابات پرشكوه و حضور مردمي پرشور و تشكيل يافتن يك دولت برخاسته‌ از مردم و متعهد به خدمت رساني؛ و پيشرفت‌ها و موفقيت‌هايي در زمينه‌هاي گوناگون در كشور، از موفقيت‌هاي بزرگ ملت ما در سال 84 بود.
درست است كه در كنار اين موفقيت‌هاي بزرگ، تلخي‌ها و سوانح و فقدان‌هاي دردناك و جفاهايي هم داشته‌ايم – چه به حرمت پيامبر اكرم، چه به قداست حريم عسگريين، چه به ياد شهيدان گرامي، چه به عزت ملت ايران - كه آنها را در سال گذشته ملت ايران آزموده؛ اما عزم انقلابي بر آن است كه به حول و قوه‌ي الهي، از تلخي‌ها، پلكاني به سوي شيريني‌ها بسازيم و سختي‌ها را به سختكوشي‌ها تبديل كنيم؛ اين درس اسلام و درس پيامبر عظيم الشأن اسلام است.
در اين مقطع زماني، ياد و نام مبارك پيامبر اعظم از هميشه زنده‌تر است؛ و اين يكي از تدابير حكمت و الطاف خفيه‌ي الهي است. امروز امت اسلام و ملت ما بيش از هميشه به پيغمبر اعظم خود نيازمند است؛ به هدايت او، به بشارت و انذار او، به پيام و معنويت او، و به رحمتي كه او به انسان‌ها درس داد و تعليم داد. امروز درس پيغمبر اسلام براي امتش و براي همه‌ي بشريت، درس عالم شدن، قوي شدن، درس اخلاق و كرامت، درس رحمت، درس جهاد و عزت، و درس مقاومت است. پس نام امسال به طور طبيعي، نام مبارك پيامبر اعظم است. در سايه‌ي اين نام و اين ياد، ملت ما درس‌هاي پيغمبر را بايد مرور كند و آنها را به درس‌هاي زندگي و برنامه‌هاي جاري خود تبديل كند. ملت ما به شاگردي مكتب نبوي و درس محمدي(صلي الله عليه و اله) افتخار مي‌كند. ملت ما پرچم اسلام را در ميان امت اسلامي با استقامت و استحكام برافراشته است؛ سختي‌ها را تحمل كرده است و كاميابي‌هاي حضور در اين ميدان شرف و افتخار را ديده است و به فضل الهي، كاميابي‌هاي بيشتر در راه است.
ما درس اخلاق پيغمبر، درس عزت پيامبر اعظم، درس علم‌آموزي و درس رحمت و كرامت و درس وحدتي را كه ايشان به ما داد و درس‌هاي زندگي ماست، بايد در برنامه‌ي زندگي خودمان قرار بدهيم.
امروز دولتي مصمم و خدمتگزار در وسط ميدان، با مردمي آماده به كار و سرشار از اميد، و با جواناني پرشور و با استعداد، در اين سرزمين حضور دارند و اين نويد بزرگي براي آينده‌ كشور و ملت ماست.
از خداوند متعال خواهانيم كه روح مطهر پيامبر اعظم را از ما خشنود كند و بركات خود را به آن پيامبر رحمت و عزت و به امت او روز‌به‌روز افزون فرمايد و قلب مقدس ولي عصر(ارواحنافداه) را از ما شاد كند و ما را در پيمودن اين راه دشوار موفق و مويد بدارد؛ و روح شهيدان عزيز و روح مطهر امام بزرگوار ما را در جوار اولياء و بندگان صالحش، سرشار از نعمت خود قرار دهد.

والسلام عليكم و رحمه الله و بركاته»

مبعث پيامبر اکرم(ص) مبارک باد

    
    
    
     کوه حرا در اطراف مکه که هر ساله در ماه رمضان بر پاک ترين مرد زمانه آغوش مي گشايد ، دراين سال شاهد وقوع پديده اي شگفت است ، ديوارها ، قطعه قطعه ي سنگ ها ، در نواي مناجات اين مرد نرم شده اند ، در برابر روح پرستنده و بي آلايش او سر فرودآورده اند که ناگاه نوايي بس پرمهابت لرزه بر پيکره ي کوه مي افکند ، ندايي که آن مرد را به نام مي خواند و بشارت مي دهد که از سوي خالق جهان به شرف نبوت شرافت يافته ، تا انسان هاي سرگشته در تاريکي هاي جهل را به روشنايي و نور راهبر شود . و اين آغازي است بر رنج هاي بي شمار مردي که تا آن زمان محمد امين بود و پس از آن شب محمد رسول الله خاتم النبيين( ص) شد .
    رنج هايي که تنها شانه هاي استوار و ايمان نستوه او توان تحمل آن را داشت ، مردي که در تمام کائنات يگانه بود و براين يگانگي ، محبوب پروردگار عالميان شد . قريشيان ، تا آن زمان محمد را امين مکه مي دانستند و در حل اختلافات او را حکم مي کردند ،اما پس از آگاهي بر رسالتش ، به يکباره چون تمام دنياي خود را در برابر پيام رهايي بخش او در خطر ديدند با تمام قوا و با هر آنچه در توان داشتند عليه وي به پاخاستند ، ولي چه بيهوده تلاشي ، که آن کس را که خداوند عزيز گرداند اگر تمامي جهانيان گردآيند نخواهند توانست اندکي از عزت وي بکاهند ، و مشرکان بر اسرار و قدرت خداوند بس ناآگاه بودند و گذشت زمان اين سر خداوندي را بر آنان آشکار ساخت . ولي اينک با گذشت بيش از 1400 سال از بعثت آن بزرگمرد تاريخ بشريت و آخرين حلقه اتصال آسمان و زمين ، هنوز نواي تشکيک از سوي نه مشرکان که دينداران ديگر اديان که بر دينداري خويش داعيه بسيار دارند شنيده و خوانده مي شود ؛ و عجيب آنکه پيروان هر دين و آييني ، قرآن و پيام رسول اکرم را نسخه برداري از کتاب آسماني و دين و آيين خود مي پندارند ، اينان ديدگان حقيقت بين خود را براين مسئله مي بندند که استواري دين اسلام ، حق جويي و تازگي آن براي نومسلمانان حتي در دنياي پيشرفته غرب ، خود مي تواند حجتي بر اصالت پيام رسول اکرم باشد . اين نوشتار فرصتي است براي پاسخگويي به آن دسته ازمشرکان نويني که شرک خود را در پس اديان گوناگون پنهان ساخته و بر آخرين حجت حق ، رسول اکرم محمد مصطفي (ص) اشکال مي گيرند و او را نابغه و يا شاعري چيره دست مي خوانند نه پيامبري که از جانب خداوند بر هدايت خلق مبعوث شده است ؛ و اين نيست مگر عناد ديرپاي معاندان که بر سعي باطل خود باور دارند ولي خُـبث طينتشان ، آنان را بر طريقي چنين گمراه نگاه داشته است . " نويسندگان غربي که همه پديده ها را با اصول مادي مورد مطالعه قرارمي دهند ... مي کوشند که نبوت پيامبران و زير بناي اين موهبت الهي را که وحي باشد با اصول ماديگري توجيه وتفسير نمايند و آنچه را که پيامبران از شنيدن وحي و رويت فرشته مدعي هستند همه را مولود تخيل و تجلي شخصيت دوم پيامبران معرفي کرده و فداکاري و تلاش هاي توانفرساي آنان را نتيجه يک عمر فرورفتگي در خويش و فکر وانديشه پيرامون نجات قوم خويش مي دانند . " در اين ميان تني چند از مستشرقان و سرسلسله آنان يک يهودي آلماني ، در صدد هستند با تشکيک در رسالت نبي مکرم اسلام ، اعتبار قرآن را به عنوان تنها سخن الهي که دچار تحريف نشده است زير سوال برند . بنياد تمام تفاسير غيرالهي اين مستشرقان از بعثت پيامبر اسلام و محوري ترين سخن ايشان اين است که : محمد نابغه و ابرمردي است که با مطالعه درمتون يهوديان و مسيحيان و اقتباس از آنان توانسته بنياد انديشه و تفکر خود را پي ريزي کند . اين مدعيان براي اثبات نظر خويش بر چند مورد تاکيد فراوان دارند : 1- انکار امي بودن (فاقد تواناني خواندن و نوشتن ) پيامبر؛ 2- داشتن روابط فکري با علماي يهود و نصاري ؛ 3- داشتن روابط فعال با مراکز فکري – فرهنگي خارج عربستان . اين موارد خلاصه اي از ادعاهاي منکران بعثت نبي مکرم اسلام است که توسط گلدزيهر آلماني – يهودي و درمنگام و بعضي غرب شيفتگان بيان مي شود ، و ما در صدد هستيم با ارائه دلايل عقلي ، باطل بودن اين ادعاها را آشکار سازيم .
    
    نبوغ محمّد: نبوغ پيامبر اسلام، امري است که مستشرقان و معاندان جديد رسول خدا (ص) نيز به آن اذعان واعتراف دارند و چنانکه گفتيم يکي از پايه هاي تفسير غيرالهي ايشان از بعثت وي نيز همين اعتقاد به نبوغ و برخورداري آن حضرت از بهره هوشي بسيار بالاست. مسلمانان هم طبعاً اصل بهره مندي پيامبر اسلام از نبوغ را باور دارند. در اين نکته جاي هيچگونه مناقشه اي نيست، بلکه مناقشه در نتيجه اي است که مستشرقان از نبوغ محمد (ص) گرفته و اذعان و اعتراف به آن را براي تفسير غير الهي خود از بعثت کافي دانسته اند. براي رد اين ادعا مي توان گفت " نه علماي روانشناسي و تربيتي برفعليت يافتن ظرفيت هوشي نوابغ ، بدون محيط رشد مناسب باور دارند و نه تاريخ ، نوابغي سراغ دارد که بدون مکتب و مدرسه و معلم و محيط مناسب ... به شکوفايي رسيده باشند " به راستي آيا مي توان تصورکرد که فردي برخوردار از استعداد خدايي و هوش بسيار بدون دستيابي به آموزش و بدون پرورش آغازگر نهضت بزرگي شود که تاکنون ادامه دارد ؟؟
    
     پيامبر امّي مفسران، محققان و مستشرقان در باب واژه امّي و معناي آن اتفاق نظر ندارند. برخي از ايشان واژه امّيين در آيه "هو الذي بعث في الامّيين رسولاَ منهم يتلوا عليهم آياته..." را به معناي مشرکين و اعراب که اهل کتاب نبودند، گرفته اند. برخي نيز امّي را مأخوذ از ام القري و منسوب به آن دانسته و نوشته اند که اطلاق امّي به حضرت رسول از آن جهت است که اهل و ساکن ام القري يعني مکه بود. غالب علماي لغت هم، امّي را به معناي کسي که قادر بر خواندن و نوشتن نباشد گرفته اند. در قرآن کريم دو بار در سوره اعراف از حضرت محمد به عنوان امّي ياد شده است. غالب مفسران در معناي امّي به نقل معاني متعدد ياد شده پرداخته و سرانجام معناي صريحي از آن به دست نداده اند. به اين ترتيب به نظر مي رسد که از طريق واژه مذکور، عدم توانايي رسول خدا را بر قرائت و کتابت نمي توان ثابت کرد. ولي با اين حال قريب به اتفاق علماي مسلمان در امّي بودن پيامبر، در سالهاي قبل از بعثت ترديدي ندارند. تعدادي از همين علماء ، البته نه مبتني بر دلايل تاريخي روشن، بلکه براساس استدلال عقلي که سواد، کمال است و پيامبري که داراي تمام کمالات است، نمي بايد بعد از بعثت از اين کمال بي بهره باشد، معتقدند که حضرت رسول پس از بعثت سواد آموخته و بر قرائت و کتابت توانايي يافته است. " آيه "و ما کنت تتلوا من قبله من کتاب و لا تخطّه بيمينک اذاً لارتاب المبطلون" (تو پيش از نزول قرآن نه هيچ کتابي مي خواندي و نه با دست خويش آن را مي نوشتي، اگر چنان بود باطل گرايان به شک مي افتادند) صراحتاً برعدم توانايي حضرت رسول در سالهاي قبل از بعثت بر قرائت و کتابت تاکيد مي کند....که جمله انتهايي آيه، ضمن اينکه ارائه قرآن را با عنايت به بي سوادي پيامبر، به خودي خود اعجازي براي آن حضرت و صدق الهي بودن بعثتش مي شمارد، تلويحاً بياني تحريک آميز نيز هست. بديهي است سکوت تاييد آميز قريش در مقابل اين آيه و عدم ادعايشان در با سوادي حضرت رسول، علي رغم بيان انکاري آيه، بارزترين دليل بر بي سوادي آن حضرت است." انکار بي سوادي پيامبر اسلام، از سوي مدعيان يهودي و مسيحي به اين معني است که او در دوره قبل از بعثت معلماني داشته که نزد ايشان قرائت و کتابت را آموخته است. ناگفته معلوم است که اگر پيامبر چنين معلماني مي داشت، طبعاً قريش از وجود آنان آگاه بودند و آنها را معرفي مي کردند. اما قريشيان هيچگاه مدعي نشدند که پيامبر نزد کس يا کساني قرائت يا کتابت آموخته است.
    
     پيامبر و شاعران ادعاي شاعري پيامبر هم از سوي منکران قريشي ايشان و هم از سوي مستشرقان عصر حاضر مطرح شده است . " شاعران، در ميان اعراب، عالمان، مورخان و روشنفکران جامعه محسوب مي شدند. اين سخن درستي است که شعردفتر عرب است دفتري که تمام انديشه ها، عقليات و حکمت و فرهنگ و دانش عرب در آن انعکاس دارد." شاعران در ميان اعراب جايگاه فرهنگي ويژه اي داشتند و مجبور بودند تمامي اطلاعات ممکن و لازم را گردآوري کنند، تا به هنگام ضرورت آنها را در خدمت شعر خود درآورند و به عنوان سلاحي براي دفاع از قبيله خويش مورد استفاده قرار دهند. عرب جاهلي به هنگام جنگ بر هرچيزي که مي توانست با قبيله رقيب مباهات مي کرد و در اين ميان که شعر به سلاح خيال پردازي و غلو مجهز است مي توانست در مفاخره و گردن فرازي بسيار به کار اعراب آيد . " اگر قرار بود پيامبر اسلام، دستمايه هايي براي اعتلاي دانش و آگاهي خويش جستجو کند طبعاً بايد با همين شاعران که دانشمندان جامعه حجاز بودند، مربوط مي شد و در جمع ايشان رفت و آمد مي کرد و همانند ايشان با اين دفتر عرب پيوستگي مي داشت، اما نه تنها هيچ سند تاريخي از رابطه پيامبر اسلام با شاعران در دست نيست، بلکه گزارش هايي در دست داريم که خلاف اين ادعا را نيز آشکار مي سازد " طبري (تاريخ نگار معتبر اسلام در سده )از پيامبر اکرم نقل مي کند که ايشان شعر را دوست نمي داشتند . علاوه بر اين پيامبر اکرم برخلاف اعراب که شعرشناس بودند يا اشعاري را از حفظ داشتند هيچگاه " شناخت دقيقي از قالب هاي شعري نداشتند " و قرآن کريم به حق در اين باره مي فرمايد : "و ما علّمناه الشّعر و ما ينبغي له".( سوره يس آيه 69) 
    برگر فته شده از  ksabz.net 

                            گفته آید در حدیث دیگران

 در میان  دانشمندان،فیلسوفان و مورخان غیر مسلمان بسیارند اشخاصی که آثار و

 نوشته هایخود به عظمت پیامبر اکرم(ص) وشکوفه رسالت جهانی او اذعان کرده اند.

  بسیاری از ایشان، صفات  نورانی وخصایل الهی آن بهانه آفرینش و مفادی هدایت 

 و رحمت را ستوده اند و بر بی مانندی آفتابوجود مبارکش تمام طول تاریخ گواهی داده اند

.آنچه در پیش روی شماست ، تنها گوشه هایی اندک شمار از این سخنان ونوشته هاست.

  حضرت امیر در خطبه ۱۱۶ نهج البلاغه تلاش حضرت رسول(ص) را چنین توصیف می کند:

  نه سستی کرد ونه باز ماند ودر راه خدا با دشمنان او جهاد کرد، نه ناتوان شدونه عذری

  آورد. چنان که می نماید امام علی(ع) با کلام سحر انــــگـــیز خـــویــش پایــمردی و روح

 خستگی ناپذیر حضرت رسول (ص) را می ستاید وآیه ۱۲۷ از سوره توبه این جملات را

 تصدیق می کند خداوند در توصیف تلاشهای پیامبر اکرم(ص) می فرماید: همانا رسولی

 از جنس شما برای هدایت خلق آمد که از فرط محبت ونوع پروری ، فقر وپریشانی وجهل

  و فلاکت  شما بر او سخت می آید و برآسایش ونجات شما بسیار حریص وبه مومنان

 رئوف ومهربان است.

زندگی رسول اکرم اسلام حضرت محمد بن عبدالله(ص) عظمت واعجازی است

که در تاریخ

بشریت نظیر ندارد. در جاي جاي اين زندگي نوراني، سرمايه اي عظيم

براي پرورش انسان ها

نمونه وارائه آنها به عنوان به عنوان الگو وسر مشق

 به ديگران نهفته است.

از آنجا كه آموختن راه ورسم زندگي رسول اكرم(ص)

اولين وسيله مطمئن براي شناخت

مقاصد ومفاهيم عاليه اسلام به شمار مي رود.

 از درياي بيكران فضايل آن حضرت در سهايي

چند از منابع معتبر  انتخاب كرده ايم كه در پي مي آيد.